Σήμερα πήγα στο παλιό μου σχολείο αφού είχαμε κοπή πίττας και τις πρώτες εκλογές για το ΔΣ του συλλόγου αποφοίτων όπου και βοηθούσα ως…ως…ας πούμε βοηθός εφορευτικής! Κατέφθασα στις μία το μεσημέρι με δυό σακούλες κουλουράκια, η μία βανίλιας και η άλλη κανέλλας. Αφού είπαμε τις κλασικές ευχές για την καινούργια χρονιά, πήρα τον καφέ μου και κάθισα μαζί με τον Κο Πρόεδρο της εφορευτικής και την άλλη βοηθό περιμένωντας να περάσουν οι ψηφοφόροι. Δυστηχώς δεν προσήλθαν πολλοί και όσοι τελικώς προσήλθαν ανήκαν κυρίως από τις χρονιές ‘92-’93.
Κάποια στιγμή, από τις πολλές που υπήρξαν, βγήκαμε για ένα τσιγάρο μέχρι που μας φώναξαν για την κοπή της πίττας. Mαζευτήκαμε, κι αφού είπαν δυό λόγια κάποιοι οργανωτές της προσπάθειας του συλλόγου και ο proviseur (διευθυντής) του σχολείου, αρχίσανε να κόβουν τα κομμάτια. Δύο οι πίττες, ενενήντα κομμάτια στο σύνολο, δύο τα φλουριά. Όλοι φυσικά ζητούσαν το κομμάτι με το φλουρί. Εγώ, ήμουν η πρό-τελευταία της σειράς για την πρώτη πίττα (45 κομμάτια) ι αφού πήρα το κομμάτι μου, μαζί με τον δεύτερο καφέ, επέστρεψα στα καθήκοντά μου. Τρώγοντας βρήκα και το φλουρί. Τύχη I suppose…
Η αδελφή μου έχει κερδίσει το φλουρί δύο φορές. Μία πρίν πολλά χρόνια και μία φέτος. Μου έλεγε πως η χρονιά που κέρδισε το φλουρί back then ήταν η χειρότερη και με βάζει σε σκέψεις…Είναι η πρώτη φορά που το κερδίζω. Δεν ξέρω τί (και άν) σημαίνει (κάτι) που η πρώτη μου φορά ήταν και αυτή που κοπήκε στο σχολείο μου.
Θα δείξει…
Σε κάθε περίπτωση έφυγα με ένα mp3 player 2 G καί το φλουρί. Not too bad eh?
