Μόλις επέστρεψα από το Σταυρό του Νότου, εκεί που ο Βορράς δεν είναι παρά μόνο η αναγκαία άλλη όψη του.
Παρακολούθησα το πρόγραμμα του Νίκου Πορτοκάλογλου και της καινούργιας κομπανίας του, όπως ο ιδιος ανέφερε.
Με μιά ανέκφραστη φάτσα κατ’αρχάς και μερικά αβοήθητα δάκρυα εν συνεχεία παρακολούθησα την παράστασή τους.
Όλοι τους εξαιρετικοί!!!! Κιθάρες, φωνές, βιολί, κρουστά, πιάνο, ακορντεόν, φυσαρμόνικα…και σίγορα πολλά άλλα που απλώς μου διαφεύγουν…είναι μιά δύσκολη ώρα…
Πολλά τα τραγούδια, καινούργια και παλιά, ακούστηκαν με τις κλασικές διασκευές του πάντοτε παιχνιδιάρη και αναζητητή δημιουργού. Ένα ταξίδι από τους Φατμέ στον σημερινό ήχο και στίχο….
Τα καράβια μου καίω…(μα) μην τρομάξεις άν χαθώ…. (απλά) να με προσέχεις…. δεν είναι η Κίρκη , η μάγισσα, του σέξ η θεά..δεν είναι η θάλλασα, ο ήλιος τα χαμένα νησιά…δεν είναι η δόξα, δεν είναι τα λεφτά, είναι του δρόμου η χαρά…είμαι μετρίως μέτρια κι (ενίοτε) μετρημένη…από πείσμα και τρέλα θα ζώ…ώσπου να βρώ νερό…
Εμένα αυτό μου έμεινε κι ας είναι καρά-plagiarism… και το ασύγκριτο συναίσθημα της μεγάλης παρέας, της ζωντανής ανταλλαγής απλανών μα φιλικών πάντα βλεμμάτων, κι ένα άχ…(χωρίς βάχ)
Να πάτε.
Αξίζει.
