σήμερα ο πυρετός έπεσε 37.4 και αποφάσισα να το γιορτάσω με μιά βόλτα.
βασικά πήγα μέχρι τον συμβολαιογράφο κι όταν συνειδητοποίησα πως δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να είμαι εκεί έφυγα. περπάτησα την αγ.κων/νου, ξανά.
αγόρασα μιά πορτοκαλάδα από ένα περίπτερο στην ομόνοια. τρόμαξα με τον ήχο που έβγαλε το ψυγείο με το που το άνοιξα για να πάρω το χαρτονένιο κουτί. το είπα γλυκά στον περιπτερά και δεν απάντησε. μετά, αρκετά αργότερα, πήγα να τσαντιστώ κι όλας, αλλά το πρόλαβα εγκαίρως.
κοιτούσα τον κόσμο ενώ περπατούσα και μασουλούσα το καλαμάκι που έρχεται πακέτο με το κουτί της πορτοκαλάδας. όλοι μοιάζουν “ευχαριστημένοι”, με τις δυσκολίες, το τρέξιμο, άλλοι να μπαίνουν σε μαγαζιά να επωφεληθούν των προσφορών, άλλοι να μασουλάνε μιά τυρόπιτα ή ένα κουλούρι ενώ βαδίζουν γοργά, κοπέλες με τα όμορφα και μοδάτα σύνολά τους, περιποιημένες, προσεγμένες, κάπου πηγαίνουν κι εκείνες, γέροι κατάκοιτοι με κομμένα πόδια ξαπλωμένοι στο πεζοδρόμιο, και τέλος πάντων όλα όσα έχειτε δεί κι εσείς, τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο.
δεν σταμάτησα καθόλου. μόνο για κανένα δίλεπτο κοίταξα προς τα επάνω και δεξιά και οι κουρτίνες ήταν ανοιχτές, αλλά δεν είδα κανέναν, αλλά και πάλι περπατούσα. δεν μπορούσα να περπατήσω και πολύ γρήγορα. εκτός του ότι είμαι ακόμη άρρωστη, δεν είχα και όρεξη.
χαίρομαι τους ανθρώπους που είναι ευχαριστημένοι με την ζωή τους σε έναν τόπο. ενδόμυχα, τους ζηλεύω λιγουλάκι κι όλας.
εγώ πάλι, δεν μπορώ. ίσως να μην ξέρω, γι’αυτό.
για την ώρα όμως νιώθω να πνίγομαι.
