mental

Κατά την διάρκεια της επίγειας ζωής μας -της μόνης που υπάρχει- παθαίνουμε τραύματα.

Η κοινότητα της επικοινωνίας στην οποία είμαστε μέλη, βοηθά στην συλλογικότητα ενός τραύματος, αλλά δεν μπορεί ποιοτικά ένα τραύμα, όσο όμοιο ή και κοινό, να γίνει αληθινά συλλογικό, γιατί το ένα αποκλείει το άλλο.

Η συλλογικότητα προϋποθέτει μιά στέρεα μάζα και νοεί κοινούς σκοπούς μονάχα για τους αυτουργούς. Το τραύμα προκαλεί την αδυναμία της λειτουργίας του λίμπιντο*, όπως το ορίζει ο Φρόϋντ, το απόλυτο μούδιασμά του.

Και για να γίνω σαφέστερη, θα ήταν ενδιαφέρον εάν ξέραμε πόσοι από τους άμεσα ή έμμεσα πληγέντες μπορούν να έχουν σεξουαλικές επαφές ή να αυνανιστούν ετούτο το πρώτο διάστημα …

Εγώ ισχυρίζομαι πως δεν είμαστε όλοι τραυματισμένοι από τα γεγονότα και πως δεν έχουν όλα τα τραύματα την ίδια “βαρύτητα”(μέγεθος, ποιοτική έκταση) αλλά καί ποιότητα.

Άλλο το τραύμα που έπαθα όταν έγινε το τσουνάμι στην νότιο-ανατολική Ασία, άλλο το τραύμα που νιώθω τις τελευταίες ημέρες. Άλλο το τραύμα των άμεσα πληγέντων κι άλλο το δικό μου. Άλλο το τραύμα που νιώθει η οικογένεια και ο ευρύτερος κύκλος εκείνων που έχασαν ανθρώπους, άλλο το τραύμα εκείνων που έχασαν το σπίτι τους κι άλλο εκείνων των ανθρώπων που απλώς έχασαν τα πάντα.

Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που πλήττεται από πυρκαϊές ούτε μόνη της στην προσπάθεια κατάσβεσής της. Αλλά είναι η μόνη χώρα που έχει πάνω από εξήντα νεκρούς. Την ίδια στιγμή και ανάμεσα σε όλα τα άλλα, δεν επισκεπτόμαστε μόνο εμείς οι Έλληνες τους αρχαιολογικούς μας χώρους, δεν τρώμε μόνο εμείς οι Έλληνες τις ελιές και τα πορτοκάλια του τόπου μας, δεν αναπνέουμε οξυγόνο μόνο εμείς οι Έλληνες.

Αυτό που με απασχολεί εδώ όμως δεν είναι μόνο “οι τοπικές κοινωνίες”, η “καταστροφή του οικονομικού τους ιστού”, “το περιβάλλον”. Ετούτο το κομμάτι της συζήτησης αφορά τις κινήσεις που ήδη συμβολικά αλλά άκρως πολιτικά κάνουμε πριν τις βουλευτικές εκλογές, αλλά και εκείνες που θα κάνουμε μετά από αυτές.

Αυτό που με απασχολεί είναι η αντιμετώπιση που θα έχουμε απέναντι στις επερχόμενες εκλογές. Νιώθω πολύ τυχερή που έχουμε εκλογές. Με κάνει και νιώθω μιά ελπίδα.

Την ίδια στιγμή θυμάμαι πως ο Φρόιντ έγραψε για το μέλλον μιάς ψευδαίσθησης (1927). Εδώ όμως, είναι φανερό, πως δεν είναι μονάχα μία η ψευδαίσθηση, αλλά πολλές.

Η ύπαρξη μιάς λεγόμενης Κυβερνητικής πολιτικής η οποία χαρακτηρίζεται από μιά νεφελώδη διαλεκτική που από την μιά, υπονοεί την ύπαρξη “βαρβάρων” με “οργανωμένο έγκλημα” και “τρομοκρατικές επιθέσεις” και από την άλλη, με την ανησυχητική ετοιμότητα του κου Ρουσόπουλου, παραπλανεί και αποφεύγει να αναλάβει ευθύνες, έστω και συμβολικά, τρείς εβδομάδες πρίν τις βουλευτικές εκλογές.

Η πολιτική εκείνων που από άπαντα πολιτικά κόμματα και τηλεοπτικούς σταθμούς, η οποία μόνο ως εικονική μπορεί να χαρακτηριστεί, αφού κοιτούν ευθέως τον φακό, και όχι τον συνομιλητή τους, με ανάγκη να αγκαλιάσουν όλους τους Έλληνες.

Η αμέριστη, και ίσως ετούτο τον καιρό η αποκλειστική, εμπιστοσύνη που δείχνουν οι πολίτες απέναντι στα μέσα μαζική ενημέρωσης, με προσωπικό αγαπημένο μου, την αφελή αλλά τόσο ενδεικτική ερώτηση που τέθηκε στον Πάνο Σόμπολο από ιερέα που βρέθηκε στις πληγείσες περιοχές μοιράζοντας φαγητό: “έ, και ήρθαμε εδώ σε εσάς να μας πείτε πού να τα πάμε”.

Πέρα από κάθε άλλο, η πίστη ότι το “πολιτικό σύστημα” και η δημοκρατία λειτουργούν από μόνα τους, όταν αποτελούν καθρεύτη του ίδιου του αυταπατημένου εαυτού μας.

Το “συλλογικό τραύμα”, που δεν θα ξεχάσουμε.

Την ελπίδα, που όλοι ψάχνουμε να μας δωθεί με αριθμό πρωτοκόλλου, λες και είναι οικονομική ενίσχυση, αντί να την δημιουργήσουμε από μόνοι μας.

Απογοητεύτηκα, όταν είδα στο ιστολόγιο του Κου Δήμου -ο οποίος με τόση ευφυΐα και οξύτητα παραλλήλισε την “αντίδραση” του κρατικού μηχανισμού τις πρώτες ημέρες, με εκείνη του ‘74- παραλληλισμούς με εποχές “Λένιν” και χαρακτηρισμούς όπως “παρωχημένη”, στην αναφορά του για την σημερινή συμβολική αληθινή , καθώς σιωπηλή, διαδήλωση πένθους για τα άμοιρα 60 και πλέον θύματα.

Με κάνει να αναρωτιέμαι άν θα έπρεπε να θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή ή ατυχή, που δεν διαβάζει σχεδόν κανείς το ιστολόγιό μου.

Η αντιμετώπιση που έχουμε σήμερα, εκείνη που θα έχουμε πίσω από το παραβάν, την “ώρα του πολίτη”, αλλά και μετά, δεν έχει να κάνει μονάχα με την “βαρύτητα” του τραύματος (το μέγεθός του, την ποιοτική του έκταση) ή την ποιότητά του για κάθε έναν από εμάς, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, με την νοητική συγκρότησή μας, την ιδιοσυγκρασία μας (mental constitution).

Είναι απλό.

Είναι ζήτημα ιδιοσυγκρασίας.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -
*Εδώ. Ο Φρόϋντ (S. Freud, Civilization and It’s Discontents) ισχυρίζεται πως η ευτυχία “είναι ένα πρόβλημα που αφορά την οικονομία του λίμπιντο” ότι δηλαδή οι άνθρωποι “είτε πράττουν με σκοπό την αποφυγή του πόνου, είτε με σκοπό την επίτευξη της απόλαυσης”.

Tags: Citizenry