χτές αέρας και σκόνη παντού. ένα πέπλο σαν ομίχλη. το βλέπεις αλλά δεν μπορείς να το πιάσεις. το πρωϊ ένα σφουγγάρισμα και δυό ώρες αργότερα παντού σκόνη παντού. δεν την βλέπεις αλλά την νιώθεις στα πόδια σου κ δυό ακόμη ώρες μετά τα ίχνη της πατούσας σου στο ξύλινο πάτωμα. μακρύ λεπτό πόδι, άλλο ψωμομένο με κοντά δάχτυλα, άλλο μικρότερο άλλο μεγαλύτερο, η απόδειξη κινητικότητας. ντολμάδες με κουκουνάρι καβουρντισμένο και κύμινο, ρυζόγαλο με κανέλλα, τσάϊ και πάλι τσάϊ. αεροπλάνα- άλλα μικρά κι άλλα μεγάλα, άλλα άσπρα κι άλλα σκουρόχρωμα. η αγελάδα και ο γάϊδαρος από κάτω φωνάζουν. ο βοσκός παραδίπλα και το κοπάδι του πιό κάτω. μιά πίτσα και τρία τέταρτα για να βρώ καρφίτσες. σοκολάτες, υπολογιστές μέχρι και βάϊο. τηλεοράσεις, αποχυμωτές και μπακλαβάδες. γυναίκες, άντρες και παιδιά. a check-out-girl, καλυμένη με ένα ελαφρύ πέπλο, ανοιχτό μώβ, όλα τα χρώματα διαλεγμένα, δύο πράσινα γιγάντια μάτια με khol περασμένα, σταθερά αλλά όχι ψυχρά. ένας πακιστανός, μπορεί κι από μπαγκλαντές δεν ξέρω, τοποθετεί τα αγορασμένα σε σακούλες. ένας συνάδελφός του από αιθιοπία στο διπλανό γκισέ περιμένει να φορτώσει σακούλες κι εκείνος αλλά κανείς δεν περνά. χαιρετισμός από τον πορτιέρη του εστιατορίου της “νέας πόλης” και λίγο παρακάτω ταξιτζήδες στην σειρά. σκόνη και στα 100 μέτρα δεν βλέπω τίποτα.
πόσο θα’ θελα να μπορούσα κι εγώ τέτοιες μέρες να φορέσω μια μαντήλα. να μην νιώθω την σκόνη να μπαίνει ανάμεσα στα μαλλιά μου, μέσα στο αυτί μου και τα ρουθούνια μου να ξεραίνονται και να ματώνουν. την πρώτη φορά που το είχα σκεφτεί ήταν στο κρύο του λονδίνου. μιά μέρα φόρεσα ένα κασκόλ γύρω από το κεφάλι μου. όσοι με είδαν στην σχολή δεν το σχολίασαν, απλά είδα το βλέμμα τους και ήταν διαφορετικό και δεν μπορούσα να πώ αυτό που σκεφτόμουν- δλδ η όντρυ χέπμπορν ή η τζάκι ή τόσες άλλες όμορφες και φημισμένες που φορούσαν μαντήλι τί ήταν;
απλή η απάνηση:
ακριβώς εκείνο που δεν είμαι.
και κανείς δεν το σχολίασε κι έτσι δεν μπορώ να κάνω την συζήτηση, γιατί πάντα
εκείνα που είναι “ταμπού” πρέπει να τα ξε”ταμπου”ριάσει κάποιος,
να μιληθούν αλλιώς δεν υπάρχουν
κι έτσι πάντα μπορεί κανείς να αρνηθεί εκείνο που σκέφτηκε. εδώ βέβαια δεν είναι λονδίνο. ακόμη και στην αθήνα άν το έκανα θα ήταν weird, “θα προσπαθούσα να είμαι κάτι που δεν είμαι” για κάποιους. αναρωτιέμαι ποιά θα ήταν η αντίδραση εάν το επιχειρούσα εδώ…αλλά υπολείπομαι…
η επίθεση κατά της αισθητικής προς χάριν συμμορφώσεως σε εικόνες (που έχουν ήδη πέσει θύμα πολιτικής εκμετάλλευσης),
η ανάγκη να βάζουμε ετικέτες σε όλα, ακόμη και την αισθητική,
η αυτο-τοποθέτηση σε ράφια με την αντίστοιχη ετικέτα
(όχι μπάς και δεν καταλάβουν οι άλλοι περί τίνος πρόκειμαι* αλλά περισσότερο για να μην χάσω εγώ εκείνο στο οποίο πρόκειμαι: την εικόνα μου)
για την ώρα λούσιμο καθημερινά κι ας καταστρέφει την τρίχα και το δέρμα του κεφαλιού μου (και δεν ξεκινάω με τις καλύτερες των προϋποθέσεων αφού έχω ψωρίαση)
μέχρι να γίνω κι εγώ φέϊμους
ή μάλλον
μέχρι να αποκτήσω τα αναγκαία αμελέτητα…
________________________
*λόγ. < γ’ εν. του αρχ. πρόκειμαι `είμαι βαλμένος μπροστά, προτείνομαι΄
