κάθομαι σε καρέκλα, ξύλινη εκείνες του σχολείου. είναι μιά αίθουσα, και μπροστά στην σκηνή, κρεμασμένη μιά τεράστια ελληνική σημαία. είμαι στο σχολείο του ανηψιού μου για την σχολική θεατρική παράσταση που έχουν οργανώσει για την 25η μαρτίου. γύρω γονείς, νέοι άνθρωποι και μερικοί παππούδες, γιαγιάδες, και μιά θεία σίγουρα.
γονείς λοιπόν, όλοι με φωτογραφικές, κάποιοι με κάμερες. η παράσταση με γύρισε πίσω πολύ, στην έκτη δημοτικού.
τί πλάκα.
σήμερα η μέρα είναι γεμάτη με ντεζά-βου. προχτές το πρωί έκατσα με τον μάκη μου, στάση μεσημεριανού τόστ γιατί με είχε πιάσει μία πείνα, και ενός καφέ, να κοιτάξω μέϊλ και ιστορίες. και μιά σημείωση εδώ, αυτό είναι ένα πράγμα που με κάνει να αγαπάω το σύνταγμα, γιατί μπορώ να συνδεθώ φορ φρί -φορ δέ τάϊμ μπίϊνγκ. καθόμουνα λοιπόν και ο ήλιος με τσιτσίριζε, έκανε ψύχρα, αλλά ένας ήλιος, μα τί ήλιος. μετά περπάτημα, αγορές πολλές, ίσως υπερβολικές στα μάτια πολλών μέχρι που, επειδή το βλέπω στο βλέμμα τους ότι “καλά αυτή από πού ήρθε;” χαμογελάω και λέω, έ, ζώ στο εξωτερικό γι’αυτό και με κοιτάνε ναί, μου λένε, πού, στο βόρειο ιράκ λέω, χαμογελώντας πάντα, κι εκεί ξαφνικά τα μάτια γουρλώνουν κάπως και το χαμόγελό τους πλαταίνει και μου λένε καλέ, τί κάνετε εκεί; ή ά, ναί, δημοσιογράφος είστε; μόνο στο αεροδρόμιο που άλλαξα χρήματα, που ρώτησα εάν παίρνουν ιρακινά δινάρια, μου είπε ο τύπος αγέλαστος, εύχομαι να πηγαίνουν όλα καλά εκεί πέρα και να μην βασανίζεστε δίχως λόγο, είμαι από την γιουγκοσλαβία, μου είπε, και ξέρω, και τον ευχαρίστησα λέγοντας του πως τα πράγματα εκεί που είμαι είναι πολύ ήσυχα. να είσαστε καλά μου είπε, κι εσείς του είπα, καλημερα.
χτές τρέξιμο πάλι. έξω, σπίτι στις 12 κι αμέσως πάλι έξω μέχρι τις 5. μετά σπίτι και μετά φαγητό, πάλι έξω, πάλι σαν γουρουνάκι έφαγα τρομάρα μου. σήμερα άργησα να ξυπνήσω. το ευχαριστήθηκα. σκέφτομαι τί έχω να κάνω ακόμα πριν φύγω την παρασκευή γιατί πάσχα δεν θα παίξει. ακόμα πολλά και δεν με βλέπω να προλαβαίνω να τα κάνω όλα. ο ήλιος και που μυρίζει άνοιξη, σκέφτομαι.
