στάση για φωτό στην περιοχή μπουρτζουμάν -αν δεν κάνω λάθος- εκεί που παρκάρουν τα γιώτ τους
σήμερα πάλι τρέξιμο αλλά βγήκε σε καλό. επειδή είμαι λίγο ευαίσθητη στο φαγητό ας πάμε στα βασικά:
βγήκα στο ιταλικό εστιατόριο στο χίλτον στην περιοχή τζουμέϊρα του ντουμπάϊ: σε απλά ελληνικά δίπλα στην θάλασσα.
τώρα θα πείς καλά ιταλικό στο ντουμπάϊ; και ναί, ακούγεται “κάπως” αλλά μιλάμε για ίν-χάουζ κριτσίνια με χοντρό αλάτι, ακριβώς όπως πρέπει, το καλύτερο προσιούτο ντι πάρμα με το γλυκό -ροζέ- πεπόνι, κι ένα ρυζότο με φρούτι ντι μάρε, ακριβώς όπως έπρεπε – κρίμι και κράντσι ατ δε σέϊμ τάϊμ. λευκό πινό γκρίτζιο, άν και θα μπορούσα και κάτι πιό αφρώδες, και φυσικά, ένα διπλό εσπρέσσο για το τελείωμα. νομίζω ο κύριος ζωγράφισε.
στάση περνώντας δίπλα από το ξενοδοχείο 7 αστέρων για μιά φωτό
χτές για πρώτη φορά σούσι- στο τελευταίο όροφο (17ο) του ξενοδοχείου, με θέα το ντουμπάϊ- ωμό ψάρι, και για να είμαι ακριβής εκείνο χωρίς το ρύζι, δηλαδή μία σκέτη από ψάρι και ωμό. έ, σέλφ-κονφέστ κόνβερτ, μόνο αυτό έχω να πώ. α-πί-στευ-το. και το ουα-σάμπι (πράσινη καυτή κρέμα που βάζεις στο ψάρι) είναι άλλο πράμα. τέλος.
αύριο, ινσαλλά, έχει συνέχεια σε καλύτερα μιάς και τελευταίο βράδυ. δύο παίζουν- ένα το Ζούμα, επίσης γιαπωνέζικη κουζίνα (με μπάρ στα διπλανά του) κι άμα δεν κάτσει αυτό θα παίξει η “τρύπα” με το καλύτερο πακιστανικό φαϊ που έχω φάει. θα δείξει…
και για εκείνους που δεν έχουν δεί ακόμη, ορίστε…
κατασκευές, κατασκευές, κατασκευές
