μελένιε, τα είπες όλα

βρίσκομαι στην νέα υόρκη της μέσης ανατολής: το ντουμπάϊ.
έφτασα πριν λίγες ώρες και το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση (εκτός από την υγρασία για την οποία είχα ήδη λάβει οδηγίες) είναι ένα ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου ταυτοτήτων στο αεροδρόμιο.
φαντάσου πως πάς να περάσεις τον υπόγειο στο λονδίνο, με τις μπάρες, έτσι ένα πράμα, μόνο που αντί για εισητήριο τοποθετείς σε πρώτο στάδιο την ταυτότητά σου και μετά, έχοντας περάσει στο πρώτο “στάδιο” ένα μικρό τάτσ-πάντ (έτσι έμοιασε γιατί το κοιτούσα από μακριά) ζητάει κάτι στοιχεία-ίσως πίν, ίσως πάλι αριθμό ταυτότητας, ίσως (πιθανότατα) αναγνώριση δαχτυλικού αποτυπώματος.
Μελένιε τα είπες όλα,
μουρμούρισα στον εαυτό μου.
κι επανέλαβα-μελένιε…πού ήρθα, στο μέλλον;
εγώ φυσικά έκατσα στην ουρά για έλεγχο διαβατηρίου, κι αφού μου είπανε πως ήρθα για πρώτη φορά στα εμιράτα μου τράβηξαν μια βίζα μπάμ-μπάμ για τριάντα μέρες. εγώ πέντε θα κάτσω αλλά δεν έχει σημασία. σόρτ έντ σουϊτ- πολύ με άρεσε.
αναρωτιέμαι εάν πολίτες εμιράτων μπορούν να εισέλθουν στην ελλάδα με το ίδιο σύστημα δηλαδή χωρίς πολλές πολλές διαδικασίες βίζας, μίζας.
έφτασα στο ξενοδοχείο εντός 15 λεπτών. παντού φώτα, λίγη κίνηση-δείγμα “κακό” για μιά πόλη που φημίζεται για τα απίστευτα κυκλοφοριακά προβλήματα (όπου από διαμένοντες έχω ακούσει να χρειάζεται να κάνουν 3 ώρες για μιά απόσταση 5 χιλιομέτρων) με άλλα λόγια δείγμα κρίσης.
μόρ σούν.