αρκετά λέξεις, με κουράσατε
και ποίος σας είπε εσάς που θα ακολουθώ τα νώτα σας;
και ποιός έδωσε σήμα που θα πρέπει έτσι μά αλλιώς;

λέξεις που μπήκατε στο νού
ψυχές μου κατοικήσατε
και τώρα με ύφος και τουπέ
αλλιώς μου τα γυρνάτε

σιωπάστε πιά, κουράστηκα
που το ψυθιριστό σας ήχο πίστεψα, εγώ
ποιός άλλος φταίει;
τα σύμφωνά σας για σάς να τα κρατήσετε
εγώ πιά διαφωνώ δια φωνηέντων

όχι σιωπές
μήτε αλογόμυγες εξυπνάδες

η κραυγή μου προς απάντησή σας

αστράφτει σαν εκκολάπτονται τα ωά των αστεριών
φαντάσου εκατομμύρια κόκκους γυρώ σου ν’ανεμίζουν
δες πιγολαμπίδες και τζίτζικες να κάνουνε παρέα
συζητώντας πόσο περισσότερη ζέστη έχει φέτο από πέρυσι
και πόσο το δέντρο που κάθονται ξεράθηκε κι απόγινε
χαζεύοντας το διπλανό κι αναρωτόμενοι
λές να πάμε κατά κεί, κι όλο γι’αυτό μουρμούρα και χαμός

σκέψου την άμμο
να κολλά πεισματάρικα αναμεσό στα δάχτυλα
το καυτό της αφής της που μουδιάζει έναν ακόμη πόνο
βάλε τις πέτρες, τα βότσαλα και τα φύκια μαζί
πάρε το χταπόδι
χαλάρωσε την γάμπα στην οποία πεισματικά κι ανώφελα κόλλησε
και δες το ν’απομακρύνεται με την ίδια σιωπηλή και αργή κίνηση που ήρθε εξ’αρχής
βάλε την αντηλιακή, το τσίπουρο και τον μεζέ μαζί

πρέπει λέει να μιλήσουμε, να πούμε τα πράματα με τ’όνομά τους

να όμως που για μερικούς ο βόας που κατάπιε τον ελέφαντα καπέλο μοιάζει
και που οι λέξεις δεν χωράνε τα όνειρα
και που το καλοκαίρι χειμώνιασε

αγαπημένε μου φίλε,

βρίσκομαι εκεί που με άφησες. στην ίδια θέση, κάθομαι με το ένα πόδι απά και το άλλο πέρασε το μούδιασμα. σαν και ο πόνος του πιά να μην νιώθει ούτε τις εντολές σου μήτε τα χαμογέλια σου. από βαρύδι έγινε πέτρα, κι από πέτρα πέρασε σε μπετό κι απ’αυτό πάλι προχώρησε σε μολύβι, τόσο βαρύ που σαν και κίνηση να κάμω να το κουνήσω τόσο πολύ που θα πονά.

το αφήνω στον πολλαπλασιασμό του βάρους του μπάς και σπάσει καμιά φλεβίτσα και οδηγηθώ μιάν ώρα αρχίτερα στο τέλος της κόλασης που ζώ, καθώς κόλαση είναι να μην νιώθω τα άκρα σου να αγγίζουν αυτό το άλλο κορμί, εκείνο το αλλιώτικο, που η ευγένειά του μόνο προσβολή μπορεί να είναι και τίποτα άλλο.

περνώ στα χέρια, που στέκονται ψηλά, αγέρωχα σαν και βέλη, ετοιμόρροπα σπίτια, καλογινομένα βερύκοκα, που σαν και τ’αγγίξεις λιώσανε αμέσως. τέτοια είναι η γλύκα τους, σαπισμένη κι αδύναμη με αναγκαία πικράδα σαν και αλλάξανε οι μήνες και αλλάξαν μαζί και οι λέξεις και τα βλέμματα και όλα τα χάδια που αλλιώς τραγουδούσανε τωρά εγωϊσμούς κυριεύουν και αδυναμίες κατοικούν.

περνώ πάρα πέρα, στα αγκάθια τα χείλη, που άλλοτε παιχνιδιάρικη φούσκα κι άλλοτε πάλι ευγενισμένη μέντα γευόντουσαν. σαν και τα όνειρα-φιλιά αντάλλασαν χάρτες, σαν κι οι πυξίδες τρελλαίνονταν με τόση βαρύτητα, λές κι οι ανέμοι χαζεύαν απόδημα πουλιά εν κινήση.

ένα όνειρο, μιά τόση δά χαραμάδα μιας πόρτας που ακόμη σαν και δεν λέει να κλείσει διαφαίνεται. φώς στο τούνελ; αυταπάτη φθινοπωρινής νυκτός;

χτυπάω, μα φωνή.

ο λόγος μου ποιός;
ξέχασα το συνθηματικό.
κι άντε να βρείς άκρη.

μια επιστροφή αφήνει πάντοτε μιά περίεργη γεύση. σαν να θές κι άλλο αλλά το ίδιο, κι ενώ ξέρεις πως αυτό δεν γίνεται αρέσκεσαι στην ιδέα αυτού που πέρασε και ονειρεύεσαι πως το επόμενο θα είναι κάπως ίδιο, ίσως να προσπαθείς και μόνος από κεκτημένη ταχύτητα να το κάνεις να μοιάσει, αλλά ακούς, νιώθεις και γεύεσαι πως όσο και να προσπαθείς, μάταια.

η βραζιλία είναι μιά τεράστια χώρα, ομοσπονδία 26 κρατών- η 5η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα στον κόσμο, η 10η μεγαλύτερη οικονομία και μεγαλύτερη καταναλώτρια ενέργειας στον κόσμο και το μεγαλύτερο (φούλ-στόπ) καθολικό έθνος στον κόσμο- με πληθυσμό που αγγίζει τα 200 εκατομύρια και κοντά το 89% του πληθυσμού να είναι εγγράμματοι.
οι πρώτοι πορτογάλοι εξερευνητές εκτιμάται ότι ακούμπησαν τις ακτές της βραζιλίας το 1500, ανάμεσά τους και ο Καμπράλ, εκείνος που επίσημα ανακάλυψε την βραζιλία.
η βραζιλία ήταν πορτογαλική αποικία για πάνω από 300 χρόνια και ανεξαρτητοποιήθηκε το 1822- πέρασε από μοναρχικό καθεστώς σε μια σειρά από λαϊκιστικά και στρατιωτικά καθεστώτα μέχρι το 1985 όπου και η τότε στρατιωτική ηγεσία “πέρασε” τα ηνία στους πολιτικούς.

εμείς μείναμε σε ένα διαμέρισμα που ανήκει σε μιά βελγίδα, παντρεμένη με βραζιλιάνο και μόνιμα διαμένουσα στο ρίο, στην περιοχή ιπανέμα του ρίο. από τα δεξιά θέα την λίμνη ροντρίγκο ντε φρέϊτας κι απο τα αριστερά ίσα ίσα τις φαβέλες πίσω από το λεμπλόν.

επισκευτήκαμε διάφορα μέρη, αλλά και φιλοξενηθήκαμε για μεσημεριανό στο σπίτι της οικογένειας του γαμπρού -αφού για γάμο πήγαμε. το φαγητό εξαιρετικό, με μιά αγορά κοντά στο σπίτι με τα πιό φρέσκα φρούτα, λαχανικά και ψάρια που έχω δεί (μετά έρχεται η ψαραγορά της άγκυρας). όπου κι αν πήγαμε το φαγητό ήταν εξαιρετικό, μόνο που από σαλάτα το θέμα είχε μιά στέρηση-μετά μάθαμε πως η σαλάτα και τα φρούτα είναι “για τους φτωχούς” επειδή είναι πολύ φτηνά.

το θέμα της κοινωνικής ανισότητας ήταν εμφανές, όπως και το ότι η αποικιοκρατία αλλά και τα κατάλοιπα (ίσως) μη αστικών δημοκρατικών διαδικασιών έχουν ακόμη την δική τους ζωή. οι κοπέλες που δεν ισιώνουν τα μαλλιά τους είναι “μπάς κλάς” και ονομάζονται κάτι κοντά σε καθαρίστριες, ενώ δεν μπορεί κανείς να αποφύγει τους άστεγους να ψάχνουν για απομεινάρια από ένα κάδο. την περιοχή όπου και μέναμε την περπατήσαμε αρκετά, με συχνότερο “επισκεπτήριο” το σούπερ-μαρκετ “ζόνα σούλ” (νότια ζώνη) και τις ντρογκαρίες.

από την άλλη το ρίο είναι οργανωμένη πόλη, με κάδους για ανακύκλωση παντού (για γυαλί, χαρτί, κτλ), το κάπνισμα απαγορεύται σε όλους τους κλειστούς χώρους (κάτι που παρακολουθούν με ευλάβεια όλοι) και κυκλοφοριακό όπως κάθε μεγάλη μητρόπολη.

το κέντρο του ρίο, με τα επιβλητικά αποικιοκρατικά κτίρια είναι σίγουρα το δικό μου κάπ-οφ-τί: μιά βόλτα στους πλακόστρωτους δρόμους με τα χιλιάδες μικρομάγαζα και μιά αναγκαία στάση στο καφέ κολόμπο, που στεγάζεται από το 1894, με τους καθρεύτες που καλύπτουν ολόκληρους τους τοίχους, τα μικρά μαρμάρινα τραπεζάκια, τον βραζιλιάνικο καφέ να οδηγεί σε λιποθυμία και τον πιό σκληρό αντι-καφεϊνιστή (!), τον ήχο του πιάνου ίσα ίσα να σπάει τους ήχους του μουρμουρητού των δεκάδων πελατών- σαν ένα ταξίδι σε μιά άλλη εποχή, μυρίζει ο τόπος σαν άνοιξες ένα παλιό βιβλίο.

το βράδυ ασυζητιτί στην περιοχη του κέντρου λάπα, όπου στεγάζονται τα πιό όμορφα μπαράκια, το ένα μετά το άλλο, στα ίδια εκείνα αποκοιοκρατικά κτίρια, με τους ήχους της σάμπα και της μπόσα νόβα να ηχούν, με τους κάθε ηλικίας να στέκονται υπομονετικά στις τεράστιες ουρές για να μπούν σε ένα απο τα μαγαζιά, έχοντας στο χέρι μιά παγωμένη μπύρα ‘αντάρκτικα’ από τους πλανόδιους -για το ζέσταμα! και ύστερα, είναι σαν να μπαίνεις σε ένα μεγάλο πάρτυ, που κάποιος φίλος-φίλου έχει οργανώσει στο τεράστιο σπίτι του με τα τέσσερα ξύλινα πατώματα κι όσο περνάει η νύχτα και όλο και ζεσταίνει το κλίμα με τις καϊπαρίνιες (με ανανά, σταφύλι και ότι άλλο φρούτο θές και πάντοτε με κασάσα -και ΟΧΙ βότκα!!!) βλέπεις άντρες (κάθε ηλικίας) να παίρνουν τα κορίτσια στα χέρια και να χορεύουν ΜΙΑ σάμπα, μα ΜΙΑ σάμπα…άντρες που δεν φοβούνται να κουνηθούν και να κουνήσουν!!!

περπατήσαμε όλη την παραλιακή από το λεμπλόν μέχρι και την κοπακαμπάνα. ήπιαμε νερό από καρύδα, που πωλείται σαν το κανονικό νερό. την μία μέρα που έβγαλε λίγο ήλιο τρέξαμε στην παραλία της ιπανέμα, με την άσπρη αμμουδιά, και ίσα ίσα καταφέραμε να βάλουμε τα πόδια μας στα παγωμένα νερά του αντλαντικού ωκεανού, αφού το ρεύμα και τα κύματα ήτανε μόνο για ικανους σέρφερ. είδαμε κάθε λογής ηλικία και φύλο να τρέχει για γυμναστική κατά μήκος της παραλίας (αλλά και της λίμνης ροντρίγκο ντε φρέϊτας) όλη μέρα. αντίθετα με την κοινή μας ιδέα, οι βραζιλιάνοι δεν είναι αυτό που κανείς θα έλεγε “όμορφος λαός”- είναι το πονηρό τους βλέμμα, ο τρόπος που λινκνίζουν τα κορμιά τους και αυτή η άνεση, η χαλαρότητα που τους κάνει ωραίους…

πήγαμε για ποτό στο κοπακαμπάνα πάλας, ένα ξενοδοχείο που βρίσκεται εκεί αιώνες και έχει δεχτεί επισκέπτες σαν τον φράνκ σινάτρα, την γκρέις κέλυ (και εμάς!!!) επισκευθήκαμε το “σούγκαρ λό-ουφ” – κάτι σαν τα μετέωρα βάλε στο μυαλό σου- αλλά και το βουνό κορκοβάντο (καμπουρωτό) όπου βρίσκεται το άγαλμα του χριστού του λυτρωτή (risto redentor) και είδαμε όλο το ρίο από ψηλά, μαζί και ένα ελεύθερο πιθηκάκι που πήγαινε από δέντρο σε δέντρο.

την ημέρα των γενεθλίων μου έσβησα κεράκι στο μάτζικ-μπας στο δρόμο για το μπούζιος, μιά πόλη τρείς-τέσσερις ώρες βόρεια του ρίο. θέρετρο με σπίτια και παραλίες να κλαίς και ένα πιάτο “μπομπό” (αστακός μέσα σε σαλτσούλα από γάλα καρύδας, καυτές πιπεριές και διάφορα άλλα…κι αυτό να κλαίς…”γίναμε μπομπόνκερς” που είπα κι εγώ ένα πράμα…)

αυτά και τόσα τόσα πολλά…

για το γάμο δεν θέλω να μιλήσω πολύ. ήτανε σαν παραμύθι, σίγουρα ο ομορφότερος, πιό οργανωμένος και κλάσι γάμος που έχω πάει. στην εκκλησία με βία 100 άτομα. όλες φορούσαμε μάξι φορέματα, περπατήσαμε ντάουν δί άϊλ με φίλους του γαμπρού και της νύφης, από το άσχετο διάβασα κάτι στίχους του απ. παύλου στα αγγλικά και μετά, περάσαμε στο κάζα ντας κανόας για το πάρτυ. κι εκεί όλα τόσο όμορφα, πολύ πράσινο, ένας κήπος να τρελαίνεσαι- ίσα ίσα να είμασταν 150 άτομα- κεράκια να κρέμονται από τις πέργκολες και η μουσική…το ελληνικό τίμ τους ξεσήκωσε όλους αλλά τον παππού κ την γιαγιά του γαμπρού, που στα 89 χορεύανε μέχρι και τις 2 το πρωϊ, κανείς δεν κατάφερε να τους βάλει κάτω!

όσο για τα δωράκια, μετά τις χαβαγιάνες, τις μπλούζες της βραζιλίας, τις εμφανίσεις της σάο πάολο, τα σαπούνια του φαρμακείου “γκρανάντο” (καλέντουλα ολέ!), τα πορτοφολάκια του γκίλσον μάρτινς, τις σοκολάτες από το καφέ κολόμπο, τα βιβλία με φωτογραφίες του ρίο από το 1900-1930 και το άλλο από το 1930-1960, και πολλά πολλά άλλα πρέπει να αναφέρω τα σί-ντί που αγόρασα: moacir santos “ouro negro”; adelson viana “acordeom brasileiro”; pixinguinha “e seu tempo”; and last but not least, antonio carlos jobim “em minas ao vivo”….

ένα ταξίδι που δίχως την τερέζα μας δύσκολα θα γινότανε φέτος που κλείνουμε όλες δέκα χρόνια φιλίας…

όσο για φωτογραφίες, θα έρθουν κι αυτές…

σήμερα έγινα 28. έσβησα κεράκι στο βανάκι στο δρόμο μας για το μπούζιος, μιά πόλη στα βορειο-δυτικά του ρίο, ρεζόρτ φάση. στο δρόμο σταματήσαμε και στο μουσείο κον-τεμ-ποράνεας τέχνης -είπαμε φωτός έρχονται.
δυστηχώς ο καιρός ακόμη συννεφιασμένος και μόνο μιά μέρα έχω καταφέρει να την κάνω παραλία -τί στο διάσκο ρίο ήρθα πρέπει να επιστρέψω με μαύρισμα,νό;- αλλά έχουμε ακόμη τρείς μέρες οπόταν επιφυλάσσομαι

Όλα,
είναι μιά ιδέα
το θέμα είναι, τί ιδέα ακριβώς

αυτό είναι το μίσιον για τους επόμενους μήνες
η Ιδέα μου

Φτάσαμε στο Ρίο μετά από υπεραντλαντική πτήση διάρκειας 12 ωρών παρά κάτι. Έχει δυό μέρες τώρα.
Το αεροδρόμιο 70′ς όπως και η πλιεονότητα των κτιρίων γύρω μου…Δυστηχώς τα καλώδια τησ φωτογραφικής τα άφησα στα Άρβυλα οπότε περισσότερες φωτογραφίες θα ποστάρω με την επιστροφή…Για την ώρα ότι έβγαλα με το άϊ-φό-ουν….

Και φυσικά ξεκινάμε με φαγητό: παραδοσιακά μαύρα φασόλια που οι βραζιλέροι τρώνε με τα πάντα, κρέας που λιώνει με το που το αγγίξει το πιρούνι, και ένα ανάμεικτο απο κομματάκια με μπεϊκον και τρίμματα ψωμιού τηγανισμένο σε βούτυρο…

Προχωράμε γρήγορα γρήγορα στην παραλία της κόπακαμπάνα – έχω περισσότερες φωτογραφίες αλλά είπαμε ξέχασα το καλώδιο….

Προχωράμε στο σούσι και το σασίμι (σκέτο ψάρι) , ναί ξέρω αλλά η ποιότητα των ψαριών εδώ είναι ΠΑΡΑ πολύ καλή…

αφήνουμε τα γιαπωνέζικα κι επιστρέφουμε στα βραζιλιάνικα πιάτα πάλι με ψαρικά…

και προχωράμε σε δείγμα φρούτων….

τέλος μιά επιγραφή, για να ξέρουμε τί λέμε, περί μπύρας…που οι βραζιλιάνοι πίνουν σαν το νερό όλες τις ώρες της μέρας….

σσσοπάο είπα…

my macs’ new best software…

στάση για φωτό στην περιοχή μπουρτζουμάν -αν δεν κάνω λάθος- εκεί που παρκάρουν τα γιώτ τους

σήμερα πάλι τρέξιμο αλλά βγήκε σε καλό. επειδή είμαι λίγο ευαίσθητη στο φαγητό ας πάμε στα βασικά:
βγήκα στο ιταλικό εστιατόριο στο χίλτον στην περιοχή τζουμέϊρα του ντουμπάϊ: σε απλά ελληνικά δίπλα στην θάλασσα.
τώρα θα πείς καλά ιταλικό στο ντουμπάϊ; και ναί, ακούγεται “κάπως” αλλά μιλάμε για ίν-χάουζ κριτσίνια με χοντρό αλάτι, ακριβώς όπως πρέπει, το καλύτερο προσιούτο ντι πάρμα με το γλυκό -ροζέ- πεπόνι, κι ένα ρυζότο με φρούτι ντι μάρε, ακριβώς όπως έπρεπε – κρίμι και κράντσι ατ δε σέϊμ τάϊμ. λευκό πινό γκρίτζιο, άν και θα μπορούσα και κάτι πιό αφρώδες, και φυσικά, ένα διπλό εσπρέσσο για το τελείωμα. νομίζω ο κύριος ζωγράφισε.

στάση περνώντας δίπλα από το ξενοδοχείο 7 αστέρων για μιά φωτό

χτές για πρώτη φορά σούσι- στο τελευταίο όροφο (17ο) του ξενοδοχείου, με θέα το ντουμπάϊ- ωμό ψάρι, και για να είμαι ακριβής εκείνο χωρίς το ρύζι, δηλαδή μία σκέτη από ψάρι και ωμό. έ, σέλφ-κονφέστ κόνβερτ, μόνο αυτό έχω να πώ. α-πί-στευ-το. και το ουα-σάμπι (πράσινη καυτή κρέμα που βάζεις στο ψάρι) είναι άλλο πράμα. τέλος.
αύριο, ινσαλλά, έχει συνέχεια σε καλύτερα μιάς και τελευταίο βράδυ. δύο παίζουν- ένα το Ζούμα, επίσης γιαπωνέζικη κουζίνα (με μπάρ στα διπλανά του) κι άμα δεν κάτσει αυτό θα παίξει η “τρύπα” με το καλύτερο πακιστανικό φαϊ που έχω φάει. θα δείξει…
και για εκείνους που δεν έχουν δεί ακόμη, ορίστε…

κατασκευές, κατασκευές, κατασκευές

το ντουμπάϊ σήμερα είχε 47 βαθμούς και η υγρασία είναι τόση πολλή που ανοίγω για λίγο την μπαλκονόπορτα να κάτσω να κάνω ένα τσιγάρο έξω, αφήνω την πόρτα ελάχιστα ανοιχτή, και επιστρέφω σε ένα δωμάτιο όπου όλοι οι καθρεύτες είναι γεμάτοι υδρατμοί.
από φεράρι, λαμποργκίνι και κλασικά αμάξια, εμπορικά κέντρα που μοιάζουν με ολόκληρες πόλεις από μόνα τους, γυναίκες καλυμμένες από την κορυφή ώς στα νύχια που φορούν γυαλιά ηλίου και δεν φαίνεται ούτε ίχνος σάρκας, με τις λουϊ βιττόν και ύβ σέντ λοράν τσάντες, και τα τέσσερα παιδιά να τρέχουν, νέες κοπέλες εξίσου χλιδάτες, με φούστες, μέϊκ άπ και τα λοιπά, ινδοί, πακιστανοί, κινέζοι και κινέζες, ρωσίδες, εγγλέζοι και πολλοί, πολλοί άραβες με τα απίστευτα κάτασπρα πανωφόρια τους (khafia) σιδερωμένα λές και περνάνε όλη την ημέρα όρθιοι.
εδώ και ένα χρόνο οι κατασκευές στο ντουμπάϊ έχουν παγώσει. και μιλάμε για τεράστιους πύργους, αρκετές αρχιτεκτονικές παρωδίες, και τεράστια συγκροτήματα. αρκετοί είναι εκείνοι που οδήγησαν μέχρι το αεροδρόμιο, πάρκαραν τα πολυτελή αμάξια τους, αφήνοντας όλα τα χαρτιά στην θέση του συνοδηγού και την έκαναν με την πρώτη πτήση εξωτερικού. αποτέλεσμα: πάνω από τρείς χιλιάδες αυτοκίνητα παρκαρισμένα στο αεροδρόμιο χωρίς κανέναν να τα παραλαμβάνει. χρεωμένοι έως τα αυτιά, είχανε τις τράπεζες να μαζεύουν ένα-ένα τα αμάξια και να τα πουλάνε σε τιμές ευκαιρίας. ενοίκια έχουν πέσει κάτω από 50% από αυτό που ήτανε ενάμιση χρόνο πρίν και οι τιμές στα δωμάτια ξενοδοχείων όπως σε αυτό που μένω εγώ -μεγαλύτερο από το διαμερισματάκι μου στο μεταξουργείο- έχουν πέσει εξίσου.
το ντουμπάϊ ήταν/είναι ο παράδεισος του επενδυτή -ιδίως του επενδυτή εκείνου που δεν μπορεί να δηλώσει από πού βρήκε τα χρήματα που θα επενδύσει. μηδέν φόρους, καμιά εξήγηση, ελάχιστα χαρτιά -μιά ταυτότητα και 2-3 βαλίτσες γεμάτες χρήματα αρκούν.
έτρεχα σήμερα αλλά ξύπνησα στις 9, έκανα ένα τέλειο πρωϊνό στο δωμάτιο και άρχισα το τρέξιμο. στο ντουμπάϊ ήρθα για τρείς λόγους: ένα, να αγοράσω ένα σωρό χάρντγουέρ για το καινούργιο γραφείο -χέβυ ντιοϋτι πρίντερ, καρέκλες για το τρέϊνινγκ σέντρ, και για το γραφείο- μπόρντ ρούμ και γραφεία- όπως επίσης και στέϊσιοναρυ ματίριαλ. δύο, ραντεβού δύο/τριών ημερών με μία εταιρεία -που ξεκινάει αύριο, πρώτη ημέρα της εβδομάδας στην μέση ανατολή. τρία, αγορές για το σπίτι. διαφορετικά μαγαζιά κι αρκετό τρέξιμο με τον οδηγό πέρα δώθε. μετά από αρκετό τρέξιμο λοιπόν στις 7 το απόγευμα βρέθηκα πάλι πίσω στο ξενοδοχείο , το οποίο με ενημέρωσε ο μπάτλερ του ορόφου πως είναι όσο ψηλό όσο και η μεγαλύτερη πυραμίδα της αιγύπτου…τσίίίίζιιιιι… είπα λοιπόν πως ήρθε η ώρα να κάνω ένα μανικιούρ και ένα μασάζ στο σπά-ευχαριστώ πολύ, θα πάρω…
μελένιε….μελένιε λέω….άλλο φρούτο….και μετά από δύο ώρες πάμπερινγ βρέθηκα στο δωμάτιο, ζήτησα μιά σαλάτα κι ένα πιάτο ζεστούς μεζέδες, άνοιξα ένα μπουκάλι λευκό κρασί…
δέ ρέστ ίζ χίστορι….

αυτά…μόρ τουμόροου…

βρίσκομαι στην νέα υόρκη της μέσης ανατολής: το ντουμπάϊ.
έφτασα πριν λίγες ώρες και το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση (εκτός από την υγρασία για την οποία είχα ήδη λάβει οδηγίες) είναι ένα ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου ταυτοτήτων στο αεροδρόμιο.
φαντάσου πως πάς να περάσεις τον υπόγειο στο λονδίνο, με τις μπάρες, έτσι ένα πράμα, μόνο που αντί για εισητήριο τοποθετείς σε πρώτο στάδιο την ταυτότητά σου και μετά, έχοντας περάσει στο πρώτο “στάδιο” ένα μικρό τάτσ-πάντ (έτσι έμοιασε γιατί το κοιτούσα από μακριά) ζητάει κάτι στοιχεία-ίσως πίν, ίσως πάλι αριθμό ταυτότητας, ίσως (πιθανότατα) αναγνώριση δαχτυλικού αποτυπώματος.
Μελένιε τα είπες όλα,
μουρμούρισα στον εαυτό μου.
κι επανέλαβα-μελένιε…πού ήρθα, στο μέλλον;
εγώ φυσικά έκατσα στην ουρά για έλεγχο διαβατηρίου, κι αφού μου είπανε πως ήρθα για πρώτη φορά στα εμιράτα μου τράβηξαν μια βίζα μπάμ-μπάμ για τριάντα μέρες. εγώ πέντε θα κάτσω αλλά δεν έχει σημασία. σόρτ έντ σουϊτ- πολύ με άρεσε.
αναρωτιέμαι εάν πολίτες εμιράτων μπορούν να εισέλθουν στην ελλάδα με το ίδιο σύστημα δηλαδή χωρίς πολλές πολλές διαδικασίες βίζας, μίζας.
έφτασα στο ξενοδοχείο εντός 15 λεπτών. παντού φώτα, λίγη κίνηση-δείγμα “κακό” για μιά πόλη που φημίζεται για τα απίστευτα κυκλοφοριακά προβλήματα (όπου από διαμένοντες έχω ακούσει να χρειάζεται να κάνουν 3 ώρες για μιά απόσταση 5 χιλιομέτρων) με άλλα λόγια δείγμα κρίσης.
μόρ σούν.

κάθομαι, για λίγο. ακούω τον ήχο που βγάζει το σάϊτ της ταινίας που κατάφερα να δώ πριν κάποιες μέρες μεταξύ 3-5 το πρωϊ, kite runner στο όνομα. βρήκα κι ένα άρθρο κριτικής, πολύ με άρεσε και το σκέφτομαι, για λίγο. ετούτες τις μέρες, πάνε βδομάδες δηλαδή, καλά όχι και πολλές, που έχω αϋπνίες, δηλαδή δεν μπορώ να κοιμηθώ στην ώρα μου, εκεί κοντά τις 1-2 που συνήθως πέφτω, πιάνω το σταυρόλεξο που αγόρασα την τελευταία που ήμουν ελλάδα, να κάνω και λίγο πράκτις τα ελληνικά που δεν έχω, και όλο κάτι κουλά ξεχνάω, τα ξέρω δηλαδή, εδώ νά στα χείλη τα έχω και τα αναθεματισμένα δεν μού’ρχονται, χαλαρώνω, το αφήνω, πάω στο επόμενο, κι εκεί που κάτι άλλο πάλι κολλάει γυρίζω στο προηγούμενο και το βρίσκω, και πάει λέγοντας, αλλά ο ύπνος δεν με πιάνει, μετά πιάνω ένα βιβλίο, εκεί δίπλα τα έχω, πιάνω ένα, όποιο είναι, άν και συνήθως το μελετάω κι αυτό γιατί δεν είναι όλες οι νύχτες ίδιες, κι αρχίζω. κάπου στην μέση τις τέταρτης σελίδας με πιάνει και ο ύπνος, έχει πάει η ώρα 5 πάλι βέβαια. δεν ανησυχώ, θυμάμαι άλλη μιά φορά, πάλι καλοκαίρι, γιατί εδώ δεν ξέρω εάν το ανέφερα, αλλά καλοκαίριασε, έπιασε τους 30 έχει μιά βδομάδα καί, με είχε πιάσει λοιπόν υπνηλία, πρέπει να ήμουνα 15 ή κάτι, ένα ολόκληρο καλοκαίρι, ή έτσι το ένιωσα, την είχα βγάλει άϋπνη που λές, προσπαθώ να θυμηθώ τί συνέβαινε τότε, γιατί όλα σχετικά είναι, αλλά φαίνεται πρέπει να προσπαθήσω παραπάνω. διάλειμμα.

Seasonal influenza

According to the US Centre for Disease Control and Prevention:

“Each flu season is unique, but it is estimated that, on average, approximately 5% to 20% of U.S. residents get the flu, and more than 200,000 persons are hospitalized for flu-related complications each year. About 36,000 Americans die on average per year from the complications of flu.”*

….[no comment]….

*emphasis added

Interesting stuff….

by Thomas Friedman (Massachusetts Institute of Technology)
MIT Open Courseware

κι επειδή πιάσαμε το παλιό ρεπερτόριο
κι οι σκέψεις ταξιδεύουν μιά εδώ μιά εκεί
σε ανθρώπους και βλέμματα

7 Ιανουαρίου 1914- 3 Απριλίου 2009

Η Ζαχαρούλα Καραχάλη-Φεργάδη γεννήθηκε στην Κύμη της Εύβοιας και ήτανε η γιαγιά μου. Η μαμά της Ελένη, πέθανε όταν εκείνη ήταν τέσσερα κι επειδή από Ζαχαρούλες η οικογένεια, να είμαστε καλά έχει αρκετές, εγώ βγήκα Ελένη.

Μιά από τις πρώτες αναμνήσεις που έχω της γιαγιάς είναι με ένα δίσκο με φάρμακα, να περπατά το διάδρομο του διαμερίσματος στην Αθήνα, όπου έμεναν με τον παπού όταν εκείνος ήταν άρρωστος. Θυμάμαι που φορούσε ταγιέρ και είχε πάντοτε τα μαλλιά της φτιαγμένα. Τα μπικουτί δεν τα άφησε μέχρι και τα βαθειά γεράματα, μιλώ για περίπου 1 χρόνο πρίν, αφού ενω ήτανε πιά περιορισμένης κινητικότητας, ήτανε πάντοτε κοκέτα. Μετά την θυμάμαι στην Κύμη μονάχα και μετά από χρόνια πολλά.
Θυμάμαι όταν έφτιαχνε εκείνο το θεϊκό κοκκινιστό με τα μακαρόνια με την μεγάλη τρύπα, έτσι να μπαίνει η σαλτσούλα εντός τους και έκανε ένα κόλπο με το τυρί, ξερή μιζύθρα πάντα -και δεν σηκώνω κουβέντα για τίποτα άλλο- που την έβαζε στον πάτο του πιάτου και μετά τα μακαρόνια στρώσεις -αφότου είχανε καεί στο βούτυρο (ούτε για αυτό σηκώνω κουβέντα)- λίγο τυράκι, μακαρονάκια, λίγο τυράκι, μακαρονάκια. Σε τρείς στρώσεις. Και μετά το κομμάτι το κρέας, κοντά σε κόκκαλο κατά προτίμηση, κι από πάνω με την σάλτσα του, ολόκληρο τελετουργικό.
Το φαγητό στη οικογένεια, όπως φαντάζομαι σε πολλές ελληνικές, είναι ιστορία, όχι αστεία πράγματα.

Η γιαγιά λοιπόν ήτανε χρυσοχέρα, τί κουραμπιέδες να λέμε τώρα με το φρέσκο το βουτυράκι πλασμένα με χέρια που αγαπούσαν τον κουραμπιέ κι αυτούς που θα τον γευτούν, τί σπέσιαλ φλογέρες να λιώνουν στο στόμα σαν και κρουτσανιστό χιόνι άμα ζεστό και γλυκό, τί παστίτσια, τί να σου λέω τώρα, και πάντοτε με τον άγχος, “θα αρέσουν του πατέρα σου;” Μιά φορά θυμάμαι τα ίδια με τον μπακλαβά, του έκανε τον αγαπημένο του σαν ήξερε, αυτόν με το καρύδι, και είχε να λέει μέρες μετά που της έκανε κριτική, και τότε πάντοτε θυμότανε την ιστορία που ήταν άρρωστος μικρός και του είπε τί θές να κάνω και τί της είπε ο αθεόφοβος; θέλω λέει μακαρόνια σε 4 λεπτά, άκου τώρα, εδώ για να βράσει το καζάνι μόνο ένας θεός πόσο θέλει, αλλά του τα έκανε, έτσι για να μάθει ποιός έκανε κουμάντο δηλαδή όχι τίποτ’άλλο, και μετά σωρός ερχόντουσαν άλλες ιστορίες σαν και τότε που του τις είχε βρέξει γιατί κοροϊδευε ο πατέρας μου ένα παιδάκι που ήταν από την σκύρο και του έκανε δηθεμου-τάχαμου με προφορά “πότε θα φύγει το καράβι για τσι τσίρο” και βγήκε η γιαγιά και του είπε “τώρα θα δείς πότε έρχεται το καράβι από την σκύρο” και νά η γιαγιά του τις έριξε για τα καλά (την ιστορία για την “τσίρο” μου την θύμησε η μητέρα μου, αλλά καλά θυμόμουνα πως τις είχε φάει ο μπαμπάς, άμ πώς;) ή άλλοτε που πήγανε μαζί με τον παπού στην ιταλία σαν σπούδαζε κι άλλες μετά που πήγε στην αμερική να επισκευθεί το αδελφό της τον Ηρακλή και την αδελφή της την Πολυάνθη-τότε μας έφερε ένα πιάνακι μικρό, ακόμη το έχουμε στο σπίτι και νευριάζουμε την μαμά μου άμα χρειαστεί…

Η γιαγιά βέβαια αγαπούσε πολύ το ψάρι. Θές επειδή γεννήθηκε σε παραλιακό μέρος, θές ποιός ξέρει, το ψάρι το έπιανε και το ψιψίριζε με τις ώρες, και δεν άφηνε τίποτα άλλο παρά τα κόκαλα. Το κρέας, υποψιάζομαι, το έμαθε καλύτερα με τον παπού-γιατι ο παπούς ο Νικολός ήτανε καλοφαγάς. Έτρωγε, όπως αρέσει στον πατέρα μου να διηγείται, τρία ολόκληρα πετιμεζοκούλουρα στην καθισιά του, και ξέρεις τα πετιμεζοκούλουρα είναι θάνατος -λένε, δεν έχω φάει γιατί με έχουν πάρει κι απο φόβο- φαντάσου μικρές κορδελίτσες, νά, σαν το μικρό σου δάχτυλο, πλεγμένες μουστοκούλουρα που μετά βράζουν στο πετιμέζι, να ρουφήξουν όλη την γλυκάδα του.

Της γιαγιάς άρεσαν οι ιστορίες, με τις ώρες να μιλά για όταν ο παπούς ερχόταν κάτω από το σπίτι το βράδυ για καντάδες με την παρέα, κι είχε ένα χαμόγελο όταν έλεγε ιστορίες για τον παπού, όλο πονηριά, “είχε ωραία φωνή ο παπούς”, έχουν να λένε στην οικογένεια. Βέβαια η ιστορία λέει πως και η γιαγιά ήτανε από τις πιό όμορφες του χωριού, γιατί έχω ακούσει κι άπο άλλους, άμ πώς, τί έτσι άντε; Τί που για τον παπού το μεσημεριανό ήτανε ιεροτελεστία, μην μπάς και δεν ήτανε στρωμένο το τραπέζι, το φαϊ απάνω και όλη η οικογένεια εκεί, χαμός και κανταποντισμός να γίνει,ή για τότε που έπαθε την πλευρίτιδα και πως δεν πέθανε άγιο είχε, που την ξυπνούσε ο παπούς μέσα στην νύχτα να πιεί ένα ποτήρι γάλα για δύναμη, που κοίταζε τη σκιά τα δάχτυλα στον τοίχο και τρόμαζε έτσι μικρά και εύθραυστα που ήτανε.
Άλλες μετά για τότε που έραβε, μετά για τον μεγάλο πόλεμο, που έφυγε ο παπούς στα σύνορα με την Αλβανία και γύρισε με τα πόδια στην Κύμη, μετά για τον εμφύλιο και όταν πιά είχανε το καφενείο, που σαν αποφασίσανε να κάνουνε γλυκά έτρωγε τις ώρες να κάνει μπακλαβάδες ταψιά, και ο μπακλαβάς ο Κουμιώτικος είναι εκατό στρώσεις και εκατόν-είκοσι κομμάτια, είχε να λέει πώς τον καιρό που ακρίβυνε το καρύδι/αμύγδαλο κατάφερε να βγάλει περισσότερα κομμάτια στο ταψί γιατί δεν “έβγαινε” κι έτσι κατέληξε, και όταν αποφασίσανε για παγωτό, άλλος βραχνάς από εκεί, βάλε τα ασπράδια, τα γάλατα, τις ζάχαρες, χαμός κι άντε να βγάλεις άκρη ή οι κορμοί για τα χριστούγεννα;
Ιστορίες για όλους στο χωριό, για τον καιρό που όλοι ξέραν όλα για όλους, αδέρφια, ξαδέρφια, γυναίκες, κουμπάρους, ανήψια και όλο το γενεαλογικό δέντρο τρείς γενιές στα σίγουρα ήξερε να σου πεί, πώς και τί για τον καθέναν τους, ποιός ήταν στα βουνά, ποιός φώναζε για “φρούτα” τον καιρό που κλέβαν τσάγαλα (αμύγδαλα) από τα δέντρα, και άλλες για όταν ερχότανε το θέατρο στην Κύμη, για τότε που τους είδανε ζευγάρι μαζί να κρατάνε χέρι-χέρι με τον παπού κι ανήκουστο, αφού για την δουλειά και το σπίτι δεν φτάνανε οι ώρες, ή για τότε στην κατοχή που έκανε τρία χιόνια στην Κύμη το ‘41-εάν δεν κάνω λάθος την χρονολογία- κι ο κόσμος πέθαινε από την πείνα σωρηδών και που περπάτησε με τα πόδια μέχρι το άλλο χωριό, μιλάμε για απόσταση, για μία χούφτα ρύζι, και νά ο ήλιος να καίει από πάνω.
Πολλές οι ιστορίες, κι εγω μονάχα μία κατέγραψα σε βίντεο ένα πάσχα κι αυτή μισή…
Πέρα από τα χρόνια και τις ιστορίες που έρχονται μαζί, η γιαγιά μας ήταν εκείνη που μεγάλωσε δύο γενιές, καί τα δικά της και των παιδιών της τα παιδιά, και μετά ακόμη και που τα χρόνια πέρασαν, όλα τα δισέγγονα από εκεί περάσανε κι αυτά, και μιλάμε για, κάτσε να μετρήσω, οχτώ άμα δεν απατώμαι.
Η γιαγιά μας ήτανε, νά, σαν άγκυρα, που βαστάει το καράβι της οικογένειας σε έναν τόπο, το σπίτι της, απ΄όπου θα περάσουν όλοι όπως και να έχει, κι εγώ για να λέμε και του στραβού το δίκαιο δεν πήγαινα τόσο συχνά, ενώ μου έλεγε ο πατέρας μου να περάσω μια βόλτα. Πάνε δυό-τρία χρόνια, ίσως και περισσότερο, από τότε που την έβγαλα τσαρκάδα με το καροτσάκι, γιατι συνήθως μαζευόντουσαν στη αυλή της, μιά στην πλατεία που χρόνια είχε να δεί και μιά σε κάτι φίλες της καλοκαίρι ήταν κι αρχίσανε τις ιστορίες πάλι-άλλο να σου λέω, αρχίσαμε με τους γερμανούς και καταλήξαμε στους ιταλούς, αλλά κι αυτοί οι ιταλοί βρε παιδί μου στο χωριό με τις κοπέλες, και τί δεν άκουσα αλλά αυτά δεν τα λέμε, είναι μυστικά….

Την τελευταία που έφτασα αθήνα, τελη μάρτη πρίν να φύγει, δεν πήγα χωριό. Είχε πιά κουραστεί, “η ζωή μετά τα εβδομήντα…άντε ογδόντα”, μετά από σκέψη έλεγε, “δεν έχουν νόημα” και τί να πείς, αφού είχε δεί τους περισσότερους από εκείνους που ήξερε να φεύγουνε, είχε τώρα κοντά μισό χρόνο που ούτε να φάει κουράγιο δεν είχε, άν και την τελευταία φορά που την είδα τα χριστούγεννα σηκώθηκε, την ταϊσα κι έφαγε όλο της το φαγητό, “νά για σένα” μου είπε.
Εξόν που ούτε άκουγε ούτε έβλεπε, παρά μόνο ανθρώπους που δεν ήξερε και που εμείς, της ζωής οι ζαβοί, δεν θα δούμε παρά μονάχα σαν έρθει κι εμάς η ώρα μας.
‘Eτρεξα για την κηδεία κι έφτασα αρχές απρίλη σε μιά Kύμη που μύριζε άνοιξη. έτσι το ήθελε, είμαι σίγουρη, έτσι να μυρίζει άνοιξη καθώς την αποχαιρετάμε.
“πλήρης ημερών” λέει ο κόσμος, και έτσι είναι.
ενενήντα πέντε κλεισμένα, και τί χρόνια όμως έ;

άν και επικούρεια στα περί θανάτου ζητήματα
σκέφτομαι πως
απώλεια τελικά δεν είναι όταν χάνεις την φυσική παρουσία ενός ανθρώπου,
αλλά όταν χάνεις κάθε μνήμη συνδεδεμένη με εκείνη/ον

ένα τραγουδάκι λοιπόν
για την γιαγιά μου

πως μου ήρθε τώρα ήθελα ένα υποβρύχιο βανίλια με το κουτάλι τίγκα μέσα στο ποτήρι με το κρύο νερό, πάγος όμως, και να ταλαβουτάω λές και κάνω μπάνιο για πρώτη φορά στην παραλία
και μετά παστέλι, έτσι με σουσαμάκι χρυσό-χρυσό και μέλι όχι αυτά με την ζάχαρη τα δήθεν παστέλια
κι έτσι κι ένα με αμύγδαλα λες και βρέθηκα πρώτη φορά στο θερινό σινεμά στο χωριό -αλλά χωρίς τα στραγάλια που μου πετούσαν φυσοκάλαμο-
και τώρα που είπα αμύγδαλα
κι ένα κομμάτι μπακλαβά αμυγδαλένιο, άσπρος-άσπρος με καβουρντισμένη αμυγδαλόψιχα και φρέσκο βούτυρο από το χωριό που θυμίζει χριστούγεννα βέβαια αλλά άμα το μπασταρδέψεις λιγουλάκι εκεί με μιά μπάλα βανίλια παγωτό, νά σου το απογευματινό στα τραπεζάκια της πλατείας καλοκαίρι μετά τον ύπνο -για την υπογλυκαιμία δηλαδή-
άχ, κι ένα κομμάτι γαλακτομπούρεκο της μαμάς που το κάνει με το σιροπάκι λεμόνι και μυρίζει ο τόπος άνοιξη,
βάλε κι ένα καφέ στα διπλανά.

ούφ,
πάω για γκαζόζα,
έσκασα μες την σκέψη.

βρίσκομαι γραφείο, παρασκευή όλοι-ή σχεδόν όλοι να μην είμαστε και υπερβολικοί- στο τζαμί για προσευχές κι επειδή είναι χαλαρά ακόμη κάθομαι και σερφάρω… και τηλεφωνεί η μητέρα…. μετά τα κλασικά τί κάνεις πως είσαι καλά κι εδώ κου-του-λού, κου-του-λού μου λέει μπες στο σάϊτ του δικηγορικού συλλόγου, τάδε σελίδα, τάδε επιλογή…και πάάάωωωω……

“ΕΚΤΑΚΤΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ
ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΤΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ
Στις 21 Μαρτίου 2009
ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-Καταχωρήθηκε: 24-04-2009

ΘΕΜΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΗΣ
1.«Εξαγγελίες για θεσμοθέτηση χρήσης κουκούλας ως ιδιαίτερα επιβαρυντικής περίστασης και επαναφοράς του αδικήματος της περιύβρισης αρχής».…..”
——————————————
μπορείτε να διαβάσετε στις εισηγήσεις που έγιναν….να βρείτε χρόνο έτσι μέσα στο πσκ να τις διαβάσετε…να τις διαβάσετε….με ιδιαίτερη προσοχή τον Κο Μανωλεδάκη, Ομ. Καθηγητή του Ποινικού στο ΑΠΘ να διαβάσετε….
——————————————
τελικώς αποφάνθηκαν:

“1.α) Επί της αναγωγής της χρήσης κουκούλας ως επιβαρυντικής περιστάσεως:
Η Ολομέλεια θεωρεί πως το εν λόγω μέτρο εξυπηρετεί αμιγώς επικοινωνιακές σκοπιμότητες της παρούσας συγκυρίας, διότι είναι απρόσφορο στο να δώσει λύσεις στις πρόσφατες πράξεις βίας που έτυχαν της συνολικής αποδοκιμασίας της κοινωνίας. Το υπάρχον, όμως, νομοθετικό πλαίσιο μπορεί να τους δώσει την προσήκουσα ποινική απάντηση εάν, βεβαίως, εφαρμοστεί. Το πρόβλημα θα πρέπει να τεθεί στο επίπεδο της εφαρμογής του υπάρχοντος δικαίου, όχι σε εκείνο της μεταρρυθμίσεώς του.
β)Επί της επαναφοράς της περιύβρισης αρχής:
Σε μια εποχή που το, συνταγματικής περιωπής, δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης και γνώμης έχει δεχθεί πλείστους αθέμιτους περιορισμούς, και έχουν, επ’αυτού, ήδη εκδοθεί καταδικαστικές, για την Ελλάδα, αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η Ολομέλεια φρονεί πως η επαναφορά της περιύβρισης αρχής είναι άστοχη, επικίνδυνη και βαθιά αντιδημοκρατική. Η ελληνική κοινωνία είχε «γευθεί» στο παρελθόν τις συνέπειες της υπάρξεως του εν λόγω εγκλήματος, το οποίο ταλαιπώρησε πλείστους αθώους πολίτες, αλλά και τα ίδια τα ποινικά δικαστήρια.
Επισημαίνεται, ακόμη, πως η προτεινόμενη από τον κ. Υπουργό ρύθμιση ενέχει τον κίνδυνο μιας γενικευμένης εφαρμογής της υπό συζήτηση διατάξεως και σε άλλες συμπεριφορές, πλην της προαναφερθείσας. Κατά συνέπεια κάθε σκέψη για επαναφορά της αξιόποινης πράξης της περιύβρισης αρχής είναι πλήρως αποδοκιμαστέα.
Το ερώτημα είναι, ποιος αναχρονιστικός νους ευρισκόμενος σε κρίση, εισηγείται επαναφορά νομοθετημάτων καταδικασμένων στην συνείδηση του κόσμου, ερήμην της επιστημονικής κοινότητας.
Η Ολομέλεια επισημαίνει, τέλος, πως η ποινική νομοθεσία καλείται να εντοπίσει τις ισορροπίες ανάμεσα στην ποινική καταστολή των εγκλημάτων αφενός, και στην προστασία των ατομικών ελευθεριών αφετέρου. Έτσι η επεξεργασία της συνιστά ένα έργο δύσκολο και λεπτό τόσο επιστημονικά, όσο και κοινωνικά. Συνεπώς κάθε σχετική νομοθετική μεταρρύθμιση πρέπει να γίνεται με νηφαλιότητα και ύστερα από ενδελεχή ανάλυση του προς αντιμετώπιση προβλήματος, και όχι «εν θερμώ», όπως εδώ φαίνεται να συμβαίνει.
Εξουσιοδοτεί την Συντονιστική Επιτροπή και το Προεδρείο να προχωρήσει σε κινητοποιήσεις ανάλογα με την εξέλιξη του θέματος.
2.Η Ολομέλεια παρέχει την πλήρη στήριξή της στους Προέδρους και τα Δ.Σ. των Δικηγορικών Συλλόγων Λαμίας, Κορίνθου, Βόλου, καθώς και τις αποφάσεις που ελήφθησαν με σκοπό να προστατεύσουν το κύρος και την αξιοπιστία του Δικηγορικού σώματος αλλά και της Δικαιοσύνης.
3.Εκφράζει την προσήλωσή της στον σεβασμό, εκ μέρους των θεσμοθετημένων οργάνων της Πολιτείας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κρατουμένων και ζητά από την τελευταία την περαιτέρω ενίσχυση της προστασίας αυτών.
Με αφορμή το τραγικό περιστατικό θανάτου 41χρονης κρατούμενης, κατά την μεταγωγή της από τη Θήβα στο Ηράκλειο Κρήτης, ζητά από το Υπουργείο Δικαιοσύνης την άμεση και πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης ώστε να απαντηθούν, έγκαιρα και πειστικά, εύλογα ερωτήματα κάθε πολίτη για τις εν γένει συνθήκες λειτουργίας του σωφρονιστικού μας συστήματος.”*

*emphasis added

ένα μαξιλάρι
ένα μεταξωτό μαντήλι
ένα μπουκάλι άρωμα
τρία πουκάμισα

τελικά πολύ λάθος η προσέγγιση εκπαιδευτικών για “σκέφτομαι και γράφω”
μόνο όταν δεν σκέφτεται θά’πρεπε να γράφει κανείς
εκεί, γιατί η συννενόηση είναι θέμα ηλετρικών φορτίων

όχι φιλολογία,
είναι η φυσική
ουσία της απουσίας

εκείνο το σίγμα που κάνει τα δόντια να τρίζουν
αφήνει χώρο για ένα ενδεχόμενο μετά το πί που κάνει τα χείλη να συναντιούνται

όμορφα χείλη συναντηθείτε στης απουσίας το ανάγνωσμα
λέω εγώ,
κι ας γίνει η ουσία της σπίθα για όνειρο,
κι ας τρίζει